Zabójcza zagadka matematyka

źródło

Każdy na pewno nie raz chciał zabić swojego matematyka.

Lubicie matematykę? 

Adela, Luc i Nico nie należą do szczęśliwców, którzy dostrzegają piękno Królowej Nauk. Z innymi przedmiotami radzą sobie całkiem nieźle, ale gdy trzeba rozwiązać równanie, albo co gorsza zadanie tekstowe, w głowie mają tylko pustkę.

Każde z nich ma sprecyzowane zainteresowania. Adela pochłania każdą powieść kryminalną, na jaką natrafi, Luc uwielbia fantastykę, zaś Nico komiksy i gry komputerowe. Cała trójka jest inteligentna, ale do matematyki się zrazili, nie rozumieją jej i nawet sympatia do nauczyciela nie jest w stanie tego zmienić.

Ostatnia w roku klasówka przesądza sytuację uczniów - całą trójkę czeka poprawka z matematyki. Jednak nauczyciel wychodzi z niecodzienną propozycją. Proponuje uczniom grę. W kilku miejscach pozostawi koperty z zadaniami matematycznymi i logicznymi zagadkami. Jeżeli rozwiążą je przed określoną godziną, zdadzą egzamin, unikając w ten sposób poprawki. Adela, Luc i Nico podejmują wyzwanie. W końcu nie mają nic do stracenia.

Szachownica flamandzka

Wyjątek nie tyle potwierdza, ile unieważnia albo niszczy wszystkie reguły [1]

Julia,  konserwatorka sztuki zajmuje się odnowieniem obrazu flamandzkiego mistrza Pietera van Huys "Partia szachów". Ku swemu zdumieniu, pod wierzchnią warstwą farby, odkrywa napis "Quis necavit equitem", czyli "Kto zabił rycerza?"

Historyczne śledztwo, mające na celu wyjaśnienie zagadki, co kryje się za tym pytaniem, angażuje Julię bez reszty. Odkrycie będzie miało bardzo duży wpływ na cenę, jaką "Partia szachów" może uzyskać na aukcji, a także na karierę zawodową Julii. Analiza źródeł historycznych pozwala wydedukować prawdopodobne wyjaśnienie napisu i symboliki obrazu i wszystko byłoby wyłącznie pasjonującą przygodą z historią w tle, gdyby nie dziwna śmierć jednego ze współpracowników Julii. Okazuje się, że ktoś kontynuuje partię szachów przedstawioną na obrazie. Tym razem jednak figurami są prawdziwi ludzie, a gra okazuje się grą o życie, starciem między Dobrem a Złem, które dobywa się na wielu płaszczyznach.

Władca Barcelony

źródło www.wydawnictwoalbatros.com

Barcelona, rok 1052. Wychowany w skrajnej nędzy Marti Barbany ma 19 lat, gdy trafia do pysznego i dumnego miasta. Oszołomiony możliwościami, jakie niesie ze sobą życie w metropolii, zrobi wszystko, aby stać się pełnoprawnym obywatelem, zasłużyć na miłość dziewczyny z bogatego rodu i odmienić swój los.
Jego historia splata się z dziejami hrabiego Ramóna Berenguera I, darzącego występną miłością Almodis z Marchii, hrabinę Tuluzy, który wciąga miasto w niebezpieczny konflikt.

Dawno, dawno temu jednym tchem przeczytałam Filary ziemi Kena Foletta, nie tak dawno temu równie łapczywie Katedrę w Barcelonie Ildefonsa Falconesa. Książka Chufo Llorensa jest porównywana do wymienionych tytułów, Od pewnego czasu miałam ją więc w planach. Wybór literatury hiszpańskiej w lutym w wyzwaniu Kasi J. sprawił, że wreszcie sięgnęłam po tę powieść.