Jakiś czas temu zauważyłam w koszu z tanią książką Nocną wyprawę z charakterystycznymi ilustracjami autora mojego dzieciństwa. Licząc na trochę zwariowaną przygodę (może w stylu Gucia i Cezara?) kupiłam ją za parę złotych, nomen omen w ciemno, w zasadzie nawet jej nie przeglądając. Zauważyłam tylko, że strony niemal całej książki są nietypowo (ale jak przystało na nocną przygodę) czarne, a druk biały.
Któregoś wieczoru Nocna wyprawa została wybrana jako lektura przed spaniem.
Zaczyna się intrygująco. Chłopiec, narrator opowieści, nie może zasnąć. Wierci się, kręci, ale sen nie przychodzi. W pewnym momencie słyszy jakieś odgłosy, rozmowę. Próbuje zlokalizować jej źródło i tu czeka go wielka niespodzianka. Rozmawiają bowiem przedmioty, których chłopiec nie podejrzewałby o umiejętność mówienia, a one w dodatku decydują się na wyprawę do lasu, by odwiedzić krewnych! Oczywiście nie mogą udać się na ten spacer same, więc namawiają też naszego bohatera na nocne wyjście z domu.
A jakie to były przedmioty?
Podpowiedź we fragmencie wiersza umieszczonego na początku książeczki:
I tak czytamy o tej wyprawie z Krzesłem i Stołem, pokręconej i nierzeczywistej, jak przystało na przygodę na pograniczu jawy i snu, a ja nie mogę pozbyć się coraz mocniejszego wrażenia - przecież to już było... Postacie które spotyka na swej drodze bohater, środki lokomocji bliźniaczo przypominają tych, których napotkał w swych poszukiwaniach zgubionego snu mały Tomek wędrujący z pluszowym zającem Filipem z książki Anny Onichimowskiej, o której pisałam w listopadzie.
Zresztą popatrzcie sami:
Pan w Wielkim Kapeluszu
